Muziek van nu mag mooi zijn
Muziek van nu mag mooi zijn bij Het Brabants Orkest
Eén ding hebben ze gemeen, de drie componisten van wie Het
Brabants Orkest vrijdagavond werk speelde, ze huldigen alledrie de
idee dat nieuwe muziek mooi mag zijn. Ze zochten en vonden alledrie
hun voedingsbodem in de westerse klassieke en pop-traditie en kozen
voor klank, kleur en gevoel boven vorm, constructie of vernieuwing
om te vernieuwen. Theo Verbey (1959), Giel Vleggaar (1974 en John
Adams (VS
1947) schrijven dan ook muziek die aangenaam klinkt, goed te
behappen is, 'genietbaar' is en niet tegen de haren in strijkt.
De avond begon met de Pavane oubliée voor harp en
strijkers van Verbey, een mooi, mild, mijmerend werk, waarin de
harp op haast impressionistische wijze aanwezig is. In
Triade is Verbey meer uitgesproken in ritme
en expressie. Dit sterke stuk heeft duidelijke contouren,
waarbinnen de componist zich vrij voelde zijn intelligente muzikale
creativiteit de vrije loop te laten.
Century Rolls voor piano en orkest van John Adams is
ritmisch dwingender en melodisch minder expansief. Pianist Ralph
van Raat zette met zijn aandeel daarin een waar huzarenstukje neer;
wat een overzicht, wat een concentratie, wat een vasthoudendheid en
wat een techniek.
Tot slot klonk Dead as disco van Giel Vleggaar, een
aanstekelijke, harmonisch aanvankelijk voorspelbare en op het einde
verrassende potpourri van bekende songs uit de zeventiger jaren.
Dat het Brabants Orkest zo goed door deze muziek kwam, heeft in de
eerste plaats te maken met kwaliteit van het orkest en de
toewijding waarmee deze hedendaagse muziek werd gespeeld, maar ook
met de slagtechniek en ritmische vaardigheden van dirigent Hans
Leenders; zijn opleiding tot slagwerker zal hem zeker van dienst
zijn geweest.
door: Marjolijn Sengers voor Het Eindhovens Dagblad
Terug naar het overzicht