Beethoven licht dramatisch bij Ronald Brautigam

Pianist boeiend en briljant

Ronald Brautigam, die tot het piano-elitecorps van ons land behoort,
zoekt al zijn hele leven naar historische bronnen en andere
klankpatronen om 'de muziek af te stoffen'. Hij specialiseerde zich
in het bespelen van originele fortepiano's om de uitvoeringspraktijk
van weleer dicht te benaderen. Alle mogelijkheden van de voorgangers
van de huidige klavieren heeft hij tot de bodem benut. Ik blijf een
Steinway-concertvleugel - die boven alle experimentele stadia is
uitgegroeid - prefereren. Ten eerste, omdat ik het een anachronisme
vind, dat een oud instrument met een beperkt volume in een moderne
gigantische ruimte moet functioneren. Beethovens piano's klonken in
kleinere paleiszalen.

De aanpassing is dus half. Ten tweede, omdat 'authenticiteit' in het
brein van de vertolker schuilt, niet in de klank van een historisch
instrument. Donderdagavond bespeelde Brautigam boeiend en briljant
een fraaie Graf-vleugel. De klank was bescheiden. Beethovens Derde
Pianoconcert kreeg daarom een licht dramatisch profiel. Dirigent de
Vriend zorgde voor een goede integratie met het orkest, zodat er een
organische samensmelting ontstond, die zeker de geest van de grote
componist ademde. Aan Von Webers Konzertst¸ck werd een extra dimensie
toegevoegd door het superlichte getwinkel van de solopartij. Een
pakkend pleidooi voor dit virtuozenstuk. Het Brabants Orkest
vertolkte met verve een verrassend mooie Symfonie van Fodor. Een
interessante compositie uit 1804 van een oude Hollandse meester in
stijl van de Weense klassieken. Het hele programma werd door Wolf
Eekhof geestig gepresenteerd. In de pauze hoorde ik een concertganger
zeggen: 'Wat leuk, zo'n gids in muziekland'. Deze toelichtingen
voorzien duidelijk in een behoefte.